1. Compuestos Sintagmáticos (Escritos por separado)
Preposicionales: Nombre + preposición + nombre. (Ej: sala de espera).
Nombre + Adjetivo: Estructura fija de un solo concepto. (Ej: caja fuerte).
Binominales: Nombre + nombre (el segundo clasifica al primero). (Ej: pez espada).
En español, hay dos tipos de artículos: los artículos definidos y los artículos indefinidos.
El verbo "tener" es un verbo irregular muy importante en español. Su significado principal es "poseer", también se usa en contextos específicos como la edad.
Ser se usa para decir quién es alguien o qué es algo: identidad, nacionalidad, origen, profesión y definiciones.
Conjugación en presente: soy, eres, es, somos, sois, son.
3. Bölüm
TÜRK CEZA KANUNU’NDA BİLİŞİM SUÇLARININ TANIMI VE KAPSAMI
3.1. BİLİŞİM SUÇLARI TANIMI, KAPSAMI
2. Bölüm
BİLİŞİM HUKUKU
2.1. BİLİŞİM: KAVRAMI VE GELİŞİMİ
Bilişim alanları:
2.2. BİT ARİTMETİĞİ
Hukuki tartışmaların önemli bir kısmı teknik yanlış anlaşılmadan doğar.
1. Bölüm
GİRİŞ
1.1. TEMEL KAVRAMLAR
BİLİŞİM. Bilişim, insanoğlunun teknik, ekonomik ve toplumsal alanlardaki iletişiminde kullandığı ve bilimin dayanağı olan bilginin özellikle elektronik makineler aracılığıyla düzenli ve akla uygun biçimde işlenmesi bilimini ifade eder.
Geleneksel olarak Kraliçe Victoria’nın ölümüyle (1901) başlayıp I. Dünya Savaşı’nın patlak vermesiyle (1914) sona eren Edwardyen Dönem, savaşın bitişine (1918) kadar genişletilerek ele alınabilmektedir. Bu esnek çerçeve, dönemin lüksünü, iyimserliğini ve sosyal kırılganlığını daha bütüncül bir perspektiften anlamayı sağlar. Edwardyen İngiltere, Viktoryen katılığın çözülüp modernizmin kapılarının aralandığı, edebiyatın altın çağını yaşadığı, mimarinin zarif bir geçiş sergilediği ve modanın özgürleştiği kısa ama yoğun bir “altın öğle sonrası”dır.
Çok-indis notasyonu, çok değişkenli türevler ve üs ifadeleri için standart ve kompakt bir gösterim sağlar.
Motivasyon
Türkçe matematik yazımında “değer kümesi” terimi on yıllardır kodomen anlamında kullanılıyor. Ne var ki terim, Türkçenin sezgisel anlam mantığında kodomenden çok görüntü kümesini \((f(X))\) çağrıştırmaktadır. Sonuç olarak aynı metin içinde bile “değer kümesi” bazen hedefi, bazen fiili çıktıyı ima etmekte ve kavramlar birbirine sürtünmektedir. Bu çalışma kapsamında hem matematik hem dil kaygısıyla kodomeni genel terim, daha özel durumlarda hedef uzay/hedef küme ikilisini yerleştirme önerilmektedir.
Özet
Bir \(f:X\rightarrow Y\) fonksiyonu için \(Y\) kodomendir; \(f(X)\) ise görüntü kümesidir. “Değer kümesi” terimi tarihsel olarak \(Y\) için kullanılsa da dilsel çağrışımı \(f(X)\)'e kaymaktadır. Bu karışıklık, özellikle kategori teorisi, cebir, diferansiyel geometri gibi modern matematik alanlarının kodomenin “çıktılar listesi” değil, yapı taşıyan bir hedef nesne olması nedeniyle daha görünür hâle gelmektedir. Öneri: Türkçede “değer kümesi” terk edilsin; genel kullanımda kodomen, yapı vurgusunda hedef uzay, saf küme bağlamında hedef küme, fiili çıktılar için görüntü kümesi yerleşsin.
Gang of Four (GoF) tasarım kalıpları, nesne yönelimli yazılım geliştirmede tekrar eden tasarım problemlerine tek seferlik çözümler değil, yeniden kullanılabilir ve genelleştirilebilir çözüm şablonları sunmaktadır. Bu kalıplar, yalnızca kodun çalışmasını sağlamakla kalmaz; aynı zamanda yazılımın bakım, genişletilebilirlik ve entegrasyon süreçlerinde değişimi yönetmeye yönelik bir tasarım dili oluşturur. GoF kalıpları üç ana kategoride sınıflandırılmaktadır: Yaratımsal (Creational), Yapısal (Structural) ve Davranışsal (Behavioral). Bu sınıflandırma, yazılım mimarisinde hangi problem türüne müdahale edildiğini hızlıca kavramayı mümkün kılar.
1994 yılında Erich Gamma, Richard Helm, Ralph Johnson ve John Vlissides tarafından yayımlanan Design Patterns: Elements of Reusable Object-Oriented Software adlı eser, bu kalıpları sistematik biçimde tanımlayarak yazılım mühendisliği literatüründe bir dönüm noktası olmuştur. Bu nedenle GoF kalıpları yalnızca teknik bir araç seti değil, aynı zamanda yazılım geliştiriciler arasında ortak bir dilin inşasında tarihsel bir referans noktasıdır.
Bu kitabı okurken kendimi bir anda seksenlerin Türkiye’sinde buldum: vitrinler başka, ev içleri başka; “modernlik” bir yandan, “ayıp” öte yandan. Özal’lar, “muzır neşriyat” tartışmaları, sansür refleksleri… Sayfaların arkasında bir dönem gölgesi dolaşıyor. Kitap bugün yeni bir şey söylemiyor olabilir ama şunu yapıyor: bir dönemin duygusal iklimini yüzüne çarpıyor. Dönemi anlamak isteyen okura hâlâ bir “hafıza kartı” gibi.
